अन्यायको कालो बादलले जब आकाश ढाक्छ

राजनीति कुनै माघको चिसो जाडो होइन, जसले केवल ठिहिर्याउँछ मात्र ; यो त समय र परिस्थितिको कठोर आँधी हो, जहाँ बलियो बनेकाहरू पनि कालको सूक्ष्म सुइको एकनास प्रवाहमा बाँधिन सक्दैनन्। जसले नयाँ पुस्तालाई अवसरको सुनौलो ढोका खोल्नुपर्छ भन्ने आदर्श बोकेर हिँड्छन्, तिनले यदि नयाँलाई निषेध र अवमूल्यनको कालो छायाँमा पार्न खोज्छन् भने, ती आदर्शहरू स्वतः खोक्रा बन्दै जान्छन्, जस्तो सूर्यास्तमा लुकिरहेको उज्यालो। जब नेतृत्वले विवेकको मशाल बिर्सेर व्यक्तिगत स्वार्थको अँध्यारो बाटो रोज्छ, तब कसैको सम्भावनाको कोमल फूल कुचिन्छ, र अगाडि बढ्ने सपनाको पाइला ठप्प हुन्छ।

हालैको केन्द्रीय कमिटीको प्रतिनिधि चयन प्रक्रियाको निर्णयले मेरो मनलाई गहिरो आत्ममंथनको सागरमा डुबाएको छ। यो निर्णय मेरो कार्यक्षमता, समर्पण वा संगठनप्रतिको अटल निष्ठामा आधारित नभई, व्यक्तिगत रुचि, पक्षपात वा अन्य गैर नैतिक आधारहरूको कालो छायाँले प्रभावित भएको हुन सक्छ भन्ने गम्भीर आशंका मेरो हृदयमा पलाएको छ। मैले सधैं संगठनको हितलाई हृदयको सर्वोच्च मन्दिरमा राखेर सेवा गरेको छु, तर यदि मलाई व्यक्तिगत भजनमण्डलीको मधुर स्वरमा सामेल नभएको कारण अवसरबाट वञ्चित गरिएको हो भने, यो संगठनको निष्पक्षता, पारदर्शिता र समानताको पवित्र सिद्धान्तमाथिको ठूलो विश्वासघात हो।

म यहाँ व्यक्तिगत महत्वाकांक्षाको स्वार्थी स्वरमा बोलिरहेको छैन। मेरो चिन्ता संगठनभित्रको न्याय, समान अवसर र योग्यताको सम्मानको गहिरो मूलसँग जोडिएको छ। यदि हामीले हाम्रा सिद्धान्तहरूलाई व्यक्तिगत रुचि-अरुचिको बलिदानमा चढाउँछौं भने, हाम्रो संगठनको विश्वसनीयता, एकता र नैतिक धरातलमाथि गम्भीर प्रश्नचिह्न खडा हुन्छ, जस्तो आकाशमा मडारिएको कालो बादलले सूर्यलाई ढाक्छ। तपाईं, एक दूरदर्शी र जिम्मेवार नेताको रूपमा, यो विषयको संवेदनशीलतालाई हृदयको गहिराइमा मनन गर्नुहुनेछ भन्ने मेरो अटल विश्वास छ। मेरो विनम्र आग्रह छ ,यो विषयमा खुला, रचनात्मक र निष्पक्ष संवादको स्वच्छ हावा बहोस्। मेरो योगदान, क्षमता र समर्पणलाई व्यक्तिगत पूर्वाग्रहको कालो लेपनले होइन, संगठनको सिद्धान्त र मापदण्डको स्वच्छ प्रकाशमा मूल्यांकन गरियोस्।

म संगठनको साझा हित, एकता र प्रगतिप्रति सधैं हृदयदेखि प्रतिबद्ध रहनेछु, तर मेरो आत्मसम्मान र मेरो योगदानको उचित कदरको अपेक्षा पनि उत्तिकै दृढ छ। अब समय आएको छ, जब हामीले हाम्रो संगठनलाई व्यक्तिगत स्वार्थको बन्धनबाट मुक्त गर्नुपर्छ। हाम्रा सिद्धान्तहरूको रक्षा गर्नुपर्छ, हाम्रा सपनाहरूलाई चकनाचुर हुनबाट जोगाउनुपर्छ। यो लडाइँ कुनै व्यक्तिविरुद्ध होइन, बरु संगठनको आत्मा र भविष्यको रक्षाको पवित्र युद्ध हो। हाम्रो गौरवशाली इतिहास र सिद्धान्तलाई जीवन्त राख्न, हामी एकजुट भएर अगाडि बढ्नेछौं।

यो लडाइँ आगोको ज्वालाले होइन, विवेकको मशालले लडिनेछ। हाम्रा स्वरहरूलाई दबाउन खोज्नेहरूलाई हामी स्पष्ट सन्देश दिन्छौं हाम्रा सपनाहरू टुक्रिनेछैनन्, हाम्रो बाटो रोकिनेछैन। हामी संगठनको हित र एकताप्रति सधैं अटल छौं, तर हाम्रो आत्मसम्मान र समान अवसरको अपेक्षा पनि उत्तिकै बलियो छ। नयाँ पुस्ताको जोश, जाँगर र सम्भावनालाई उजागर गर्नुपर्छ भन्ने पवित्र सिद्धान्त बोकेर हामीले संगठनको झन्डा उचालेका हौं। तर जब ती सिद्धान्तहरू व्यक्तिगत स्वार्थ र पक्षपातको कालो जालमा फस्छन्, तब हरेक समर्पित कार्यकर्ताको हृदयमा विद्रोहको चिनगारी सल्किन्छ, जस्तो आँधीअघिको मौनतामा बिजुली चम्किन्छ।

मैले सधैं तपाईं र माथिल्लो कमिटीलाई राजनीतिक र रचनात्मक सहयोग प्रदान गरेको छु। तर म व्यक्तिगत भजनमण्डलीको हिस्सा बन्न सकिनँ, किनकि मेरो निष्ठा संगठनको सिद्धान्त र मूल्यहरूप्रति छ, कुनै व्यक्तिको अहंकारप्रति होइन। हालैको केन्द्रीय कमिटीको प्रतिनिधि चयन प्रक्रियाले मेरो मनमा गहिरो घाउ कोरेको छ। समान योग्यता र समर्पण बोकेका तीन उपाध्यक्षहरूमध्ये मलाई जानाजान अवसरबाट वञ्चित गरियो। यो निर्णय मेरो कार्यक्षमता वा निष्ठामा आधारित थिएन, बरु व्यक्तिगत रुचि र पक्षपातको कालो छायाँले ढाकिएको थियो। यो केवल मेरो व्यक्तिगत कथा होइन, यो त हरेक त्यस्ता युवाको कथा हो, जसले संगठनको लागि आफ्नो जीवनको अमूल्य समय र ऊर्जा समर्पित गरेका छन्, तर नेतृत्वको गैरजिम्मेवार निर्णयले उनीहरूको बाटोमा काँडाहरू बिछ्याइएको छ। यो कथा ती सपनाहरूको हो, जसले उडान भर्नुअघि नै पखेटा काटिन्छन्; यो कथा ती हृदयहरूको हो, जसले संगठनको उज्ज्वल भविष्यको लागि आफ्नो रगत र पसिना अर्पण गरे, तर अन्यायको कालो बादलले उनीहरूको आकाश ढाकियो।